Ik verliet het vertrek en vertrok.

Het huiswerk valt tegen. Het voelt als ver moeten rijden. Tegen de avond ben ik versleten en heb ik amper bewogen. Ik stap verkrampt van mijn stoel en wil rusten.

In plaats daarvan fietste ik een eind in de wereld. De straten waren leeg. Hier en daar parkeerde een man zijn motivatie voor de garagepoort van een alleenstaande woning. Er schuilt een cliché in het soort mannen dat thuiskomt van het werk. Ze zien er altijd een beetje heimelijk uit en niet persé blij, maar nog steeds goed gesoigneerd. Niet sporadisch klopt zo’n man het stof van zijn vest of trekt hij zijn broeksriem naar boven. Is dat het nu?!

Het fietsen had met inspanningen weinig van doen. Ik zat als een ruiter op een wit paard ook al ging het slechts heel af en toe naar beneden. Ik passeerde kastelen en boerderijen en ook een plaatsnaam die me deed keren. Afstanden zijn relatief, tijd is dat niet.

De tijd speelt tikkertje… altijd.

Het is niet omdat ik geen tijd wil verliezen dat ik er win.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s