Levensloop & –wandel

Ik heb een goede relatie met herhaling. evengoed had ik de pagina’s 135 & 136 van ‘Had je nog willen wandelen?’ niet overgelezen. Maarten Koning had ik doorheen de zeven delen van ‘Het bureau’ herhaaldelijk weten wandelen. Er was een periode tussen deel vijf en het einde dat ik Maarten als geestig ervaarde, een spook dat af en toe voor mij dacht.

Dan nog lees ik een scène opnieuw voor het eerst.

Een sjofele man passeert Maarten tussen straat en stoep in de ochtend en bedelt een koffietraktatie. Waarna Maarten loog nog voor hij zichzelf bedroog en geen ordentelijke manier vond om, zonder betoog, op zijn nee-woord terug te keren. Het incident zette chaos in gang. Maarten vreesde een reeks van onaangenaamheden. Dus hij keerde zich werktuigelijk om, stapte met pasmunt op-de-man-af maar zag hem niet meer. In diens plaats lag de zekerheid:

dat dit voorval tekenend voor hem was en dat daar niks aan was te veranderen. {…}Hij was te laat.

Terwijl hij zijn pas versnelde, haalde hij zijn portemonnaie uit zijn zak en stopte de gulden terug, half beschaamd, half opgelucht, maar ook met de zekerheid die hij daar vond.

Die man in het veld die naar de luchten staart zonder een hond als excuus of een geweer – er moet een reden zijn waarom ik hem daar heb neergezet. 

Stephen Dunn

Als warm onthaal gebruikt door Josse De Pauw in zijn boek: ‘in open veld’.

Er loopt een jogger langs. Dat mensen zich op zo’n wegel met losliggende stenen en woekerende boomwortels willen afbeulen? Ze kijken je ook nauwelijks aan als ze langslopen. Opperste concentratie, Pauw weet het wel, en de pijn natuurlijk waar ze zo van houden, maar toch, een woordje als bonjour vraagt niet al te veel adem. Eerder hebben ze niks op met sleutelaars, die lopen maar in de weg, terwijl zij verbeten bouwen aan een betere toekomst. Ze zijn in hun recht, ze weten dat ze het goede doen.

Uit ‘In open veld’ van José De Pauw

Het komt voor dat mensen mij hun aanwezigheid uitleggen als een gevolg. Ze doen dat door over de aanleiding te vertellen en, zonder-dat-ik-daarop-aanstuur, krijg ik hun biografische versie te horen die eindigt met ‘en nu ben ik hier.’

En toch… :

Te lezen op het eind van ‘De man in het midden’ van J. Bernlef .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s